Te mooi om waar te zijn (oktober 2026)

In iets wat te mooi is om waar te zijn, geloofde ik nooit. Maar dit, dit verhaal moet je lezen! Onze ervaring bij Human First in Istanbul! Ik schrik eigenlijk van de tijd: onze tweeling wordt aankomende zaterdag alweer 1 jaar.

Nadat we 2 gezonde jongens op de wereld mochten zetten na 2 goeie zwangerschappen, lukte het op de een of andere manier niet meer… Zwanger worden was het probleem niet, maar elke keer na 6-9 weken kregen we een miskraam. Na 8 miskramen was ik het helemaal zat. In Nederland heb ik wel wat kleine onderzoeken gedaan, zoals mijn eierstokken en baarmoeder laten checken; er was geen probleem. Gewoon pech, zei de arts. We konden onze wens voor nog een kindje niet loslaten. Ik had wel eens gehoord over ivf, maar daar geloofde ik niet zo in, sowieso niet in Nederland! Zoveel slechte ervaringen van mensen gelezen, en vaak geen zwangerschap na het traject.

Op een dag typte ik via Google ‘ivf in Turkije’ in, en kwam toen gelijk op de website van Human First. Zonder dat ik eigenlijk wist hoe zo’n traject verliep, ben ik gelijk de reviews gaan lezen. Te mooi om waar te zijn, dacht ik: even een ritje naar Istanbul en je komt zwanger thuis, want zo makkelijk ging het.

Ik heb gelijk contact gezocht en wilde dezelfde maand nog naar Istanbul. Alles verliep zo soepel; vooral de snelle reacties via de app en het bellen met Human First waren superfijn! En alles in het Nederlands! We kozen ervoor om in Nederland te beginnen met prikken, anders zouden we te lang weg zijn bij onze kinderen. Zo gezegd, zo gedaan, en daar gingen we naar Istanbul. Alles was tot in de puntjes geregeld: we werden opgehaald met een luxe taxi bij het vliegveld en bij ons hotel werden we hartelijk ontvangen. Gelijk de volgende dag naar onze afspraak in het ziekenhuis, en daar ontmoetten we onze contactpersoon Hatice. Superfijn, want zij sprak ook Nederlands, en wat een lieverd; we hebben nog steeds contact! Mijn buik stond op ploffen, althans zo voelde het, dus snel de eieren eruit. Het gesprek met de arts zelf was ook fijn, maar de arts was wel erg voorzichtig. Ik wilde natuurlijk horen dat ik zwanger naar huis zou gaan. En ik wilde ook graag 3 eieren laten terugplaatsen; de arts dacht volgens mij echt dat ik gek was, want dat ging hij absoluut niet doen! Maar ik had voor mezelf in Nederland al bedacht: als ik dan toch ivf ga doen, en dat in Turkije, dan wil ik een tweeling haha. Ik heb gehuild als een klein kind, want ik zou maar 1 terugplaatsing krijgen. We moesten een paar dagen wachten en kijken wat de eieren zouden doen. We werden gelijk door Hatice op de hoogte gehouden van hoe de bevruchting verliep: we hadden 12 rijpe eitjes, waarvan er 10 bevrucht zijn geraakt. Zo fijn om dit te weten! Nogmaals: de communicatie is echt top! Ik geloof dat we zo’n 6 dagen moesten wachten op de terugplaatsing. En in die 6 dagen kon er van alles gebeuren met de eitjes; de dagen waren slopend, zo spannend! Ik heb Hatice zeker 3 keer per dag berichtjes gestuurd en gevraagd hoe het ervoor stond, en altijd kreeg ik een eerlijk antwoord! In de tussentijd hebben we lekker gewandeld door Istanbul, en uiteraard heb ik daar babykleding geshopt, ik had zoveel hoop! In mijn hoofd was ik al helemaal zwanger.

De dag van de terugplaatsing. Als je een afspraak hebt in het ziekenhuis, word je altijd opgehaald door de taxi. Hatice regelt alles en vertelt je de avond daarvoor hoe laat je wordt opgehaald. Je hoeft daar dus echt niks meer te regelen!

We kregen eerst een gesprek met de arts: we hadden 5 eitjes die in perfecte staat waren. Zo blij!! En toen, toen vertelde de arts ons dat hij het wel aandurfde om 2 eitjes terug te plaatsen. Mijn god, wat was ik blij! Weer huilen, ja, ik huilde van geluk! Mijn man van ellende, die vond mij knettergek haha.

De droom van een tweeling was dus nog zeker niet voorbij!

Het terugplaatsen was een makkie, daar voel je niks van.

Alles zat erin, en nu konden we naar huis. Dat was het ergste van alles: het wachten tot je kon testen. Dagelijks had ik nog contact met Hatice; vaak stuurde zij mij zelf een berichtje om te vragen hoe ik me voelde, enzovoort. Zo lief!

Ik moest eigenlijk nog 3 dagen wachten, maar ik was het zat. Vlak voordat ik naar bed ging, heb ik een test gedaan, dus niet eens met ochtendurine. Een dikke vette streep! Ik heb 6 weken lang dagelijks getest, ik kon het niet geloven! Eindelijk, na 6 weken, een inwendige echo, en ja hoor: daar zat het vruchtje. Zo bijzonder weer. Er was 1 vruchtje te zien op de echo, het andere vruchtzakje was leeg. Maar niet getreurd: na 1 week ben ik weer een echo gaan maken, en ja hoor: 2 vruchtzakjes en 2 embryo’s! Ons geluk kon niet op! Ja, uiteindelijk ook dat van mijn man.

We zijn alweer 2 jaar verder en hij pest me nog steeds: weet je nog dat je 3 eitjes wilde, en hoe je daar ging huilen als een baby om 3 eieren, haha. Het is maar goed dat de arts werkt met verstand en zeker niet luistert naar wat de mens wil. De onzekerheid bleef wel heeeeel lang aanwezig, want wat als dit weer misgaat? Maar al mijn hoop en geloof was in Human First! En dat is echt waar, want dit is gewoon echt! Dit is ons verhaal, met ons geluk! Alle liefde voor Human First en alle mensen die daarbij horen, wat een toppers! Jullie stelden ons gerust, jullie gaven ons hoop, maar het belangrijkste: jullie bleven altijd eerlijk! Onze eeuwige dank aan jullie! Wij hebben dankzij jullie een prachtige tweeling gekregen, een jongen en een meisje, wat wil je nog meer! We hebben gewoon een gezonde dochter! En 3 gezonde zonen!! O ja, we hebben trouwens nog 2 eitjes over; die hebben we laten invriezen in Istanbul. Je weet maar nooit…

En o ja, mijn zwangerschap: die was top! Nooit ergens last van gehad. En de bevalling: op natuurlijke wijze! Een makkie! Echt wel een aanrader haha.

Beide kindjes wogen ruim 3 kilo; na 37 weken was ik er wel klaar mee en heb ik me laten inleiden.

Dus geloof jij ook niet in iets wat te mooi is om waar te zijn? Geloof me, het kan dus echt!!!

Claudia